Ljóð tengja lönd

The Viking Hillbilly Apocalypse Revue

Tónlist og ljóð eftir Ron Whitehead, Michael Dean Odin Pollock og fleiri.

Það er alltaf gaman að því þegar fjölhæfir listamenn koma saman og leika sér að því að skapa skemmtilegan gjörning. Víkinga-sveitalubba-heimsenda-revían er afurð slíks móts listamanna. Þar ægir saman tónlist og ljóðalestri, söngvum og hinum ýmsu tónlistarstefnum og mikið lagt upp úr merkingarþrunginni ljóðlistinni. Þetta samvinnuverkefni Michael Dean Pollock tónlistarmanns og Ron Whitehead skálds er í senn fjölbreytt og skemmtilegt áhlustunar og fullt af áhugaverðum ljóðrænum vangaveltum og tónlistarpælingum. Helstu styrkleikar plötunnar eru tveir, annars vegar sú einlægni og alúð sem augljóslega hefur verið lögð í vinnslu verksins og hins vegar sá kraftur, gleði og fjölbreytni sem knýr áfram þetta áhugaverða verkefni.

Fyrsta lag plötunnar, Never give up, ku vera boðskapur Dalai Lama til Ron Whitehead þegar þeir hittust forðum. Þó tónsmíðin sé ekki eins sterk og boðskapur trúarleiðtogans nær hún í gegn og er síðan fylgt eftir með kraftmiklu rokkljóði, I will not bow down, þar sem Ron Whitehead segir landi sínu til syndanna og lýsir yfir sjálfstæði sínu sem manneskju og listamanns.

Platan heldur síðan áfram með áhugaverðri blöndu ljóða, rokks, blústónlistar, þjóðlagatónlistar og ólíkra stíla, þar sem margvíslegra áhrifa gætir, m.a. sækir Michael kvæðið um Lóu til meistara Megasar og skilar því þýddu í einfaldri blúsrokkútsetningu. Einhverjir gætu álitið þessa margbreytni löst, að platan sé ekki nógu einbeitt, en það er einmitt það sem hún virðist snúast um, að vera fjölbreytt og nálgast hvert ljóð út frá þess eigin forsendum. Söngvar og ljóðalestur skiptast á og hafa ólík áhrif. Sérstaklega er lagið Desert sterkt og myndar góða tengingu milli ólíkra hluta plötunnar. Þá segir lagið Snake Bite eftir Michael Pollock líka skemmtilega sögu af arfleifð foreldra og samskiptum föður og sonar. Lagið Long journey home slær síðan hreint ágætan endapunkt á plötuna. Sandy Elizabeth flytur þar heilbrigðan og ómþýðan sveitasöng með frábærri rödd sinni. Undir hljómar síðan skemmtilegur sveitalubbakór, sem fær mann til að velta fyrir sér hvað hugtakið víkingasveitalubbi er frábær skilgreining á menningartengslum Íslendinga við Vesturheim. Einhvers konar gys að staðalmyndum, en um leið góðlátleg viðurkenning á sjálfsmynd þessara ólíku, en skyldu þjóða.

Listamennirnir komast almennt vel frá flutningi og virðist vel vandað til plötunnar, þó vissra pönkáhrifa gæti víða, eðlilega. Leikandi taktar og góðar laglínur ljá tónlistinni mikinn og góðan þokka og frjálslegan anda. Maður fyllist í raun forvitni og langar til að heyra innihald plötunnar flutt lífs, því hljóðið er lífrænt og gefur vel í skyn að flutningur á efni plötunnar gæti sómt sér vel í innilegu umhverfi góðs og viðarklædds tónleikastaðar.

Í heildina má segja að þetta samstarfsverkefni Ron Whitehead og Michael Pollock hafi heppnast afar vel. Pólítískur og mannlegur kveðskapur kallast á við áhugaverðar tónlistarpælingar og fjölbreyttan flutning. Kannski er helsta kreppa gagnrýnandans hvort skoða eigi plötuna sem ljóðaplötu eða tónlistarverk. Hún stendur sterk á báðum sviðum og gefur hún fyrirheit um skemmtilega kvöldstund með víkinga-sveitalubba heimsendarevíunni.

Svavar Knútur Kristinsson